World of Wildlife maakt gebruik van cookies. Wat betekent dit voor jou meer info Deze melding verbergen

Beschrijving ijsbeer

Zo’n 100.000 jaar geleden zijn ijsberen ontstaan doordat zij waarschijnlijk op ijsschotsen van het vaste land zijn afgedreven. Ze hebben zich daarna razendsnel aangepast aan hun nieuwe leefgebied. De kleur van de vacht past perfect bij de sneeuwwitte omgeving. Hun lichaam is aangepast aan het leven in deze gebieden waar het vaak 20 tot 30 graden vriest. Hun grote poten met behaarde zool zorgen ervoor dat het lichaamsgewicht goed wordt verdeeld, waardoor ze ook over dun ijs kunnen lopen zonder erdoor te zakken.

Leefwijze

De ijsbeer is na de kodiakbeer het grootste landroofdier. Ze voeden zich het liefst met zeerobben en zeehonden, waarvan ze normaal gesproken alleen het vet, de huid en de ingewanden eten. Het vlees laten ze liggen. Ze vangen het meeste voedsel door op zoek te gaan naar luchtgaten. Deze worden door veel dieren onder water gebruikt om adem te halen. Met een klap van hun grote klauwen verbrijzelen ze de schedel van deze prooien. Naast zeerobben en zeehonden voeden ze zich ook met walrussen, beluga walvissen, vissen, lemmingen, zeevogels, eieren en zelfs bessen, grassen en wier. Als een van de weinige dieren beschouwt de ijsbeer ook de mens als voedsel, wat enkel voorkomt als ze moeite hebben om voedsel te vinden. IJsberen kunnen ontzettend goed ruiken, waardoor ze een zeehond kunnen ruiken die een meter onder het ijs zit en meer dan een kilometer verder is. Een dood dier ruiken ze zelfs op 25 kilometer afstand.

Betekenis

De wetenschappelijke naam voor ijsbeer is Ursus maritimus. Dit betekent letterlijk zeebeer in het Latijn. IJsberen verblijven meer tijd onder water dan elke andere beer. Ze kunnen zelfs tot 2 minuten onder water blijven. In het Engels wordt hij “polar bear”genoemd, poolbeer. De Inuit Eskimo’s noemen de ijsbeer Nanook. Een jonge ijsbeer wordt “coy” genoemd, dat staat voor “Cup of One Year”: jong van één jaar.

Sociaal gedrag en voortplanting

IJsberen leven solitair. Ze trekken over de bevroren noordelijke IJszee of langs de kust. In gebieden waar een overvloed aan voedsel is vormen ze soms kleine groepen. Ze zijn dan minder agressief naar elkaar. Het mannetje gaat in de lente op zoek naar een vrouwtje zonder kleintjes om te paren. Ze vinden elkaar door goed rond te kijken, maar er zijn ook ijsbeermannetjes gezien die de voetsproren van een vrouwtje tientallen kilometers zijn gevolgd.

Vaak volgen meerdere mannetjes één vrouwtje, dat geslachtsrijp is vanaf haar 4e jaar. Aangezien alleen de sterkste mag paren, volgen er vaak grote gevechten tussen mannetjes. Ondanks dat mannetjes geslachtsrijp zijn vanaf hun 6e jaar zijn ze op die leeftijd nog niet sterk genoeg om te winnen van andere mannetjes. Ze paren vaak pas vanaf hun 8e tot 10e jaar.

Een zwangere ijsbeer moet in enkele maanden minstens 200 kilo aankomen. Pas dan zal het bevruchte eitje zich verder ontwikkelen. In oktober of november graaft het vrouwtje een hol onder de sneeuw waarin ze een lichte winterslaap gaat houden. Na een zwangerschap van 7 tot 8 maanden worden er in december of januari meestal twee jongen geboren. De welpjes wegen dan 500 tot 900 gram en zijn naakt, blind en doof. Ze kruipen naar de tepel om vette moedermelk te drinken van de dan nog slapende moeder en slapen op haar poten om warm te blijven. Na een week of 10 verlaten moeder en haar welpen het hol.

Bedreigingen

De mens is de enige natuurlijke vijand van de ijsbeer. De Inuit (Eskimo’s) jagen al eeuwen op ijsberen voor hun vlees en hun pels, waar ze dekens, jassen en broeken van maken. Zij zijn echter niet verantwoordelijk voor het mogelijke uitsterven.

Ondanks dat het inmiddels bij wet verboden is, wordt er nog altijd voor plezier op ijsberen gejaagd. Dit is helaas een belangrijke doodsoorzaak van de ijsbeer. Een groter en moeilijker aan te pakken probleem is de natuurvervuiling en het broeikaseffect. Chemische stoffen zoals PCB’s in het milieu, komen in de voedselketen van de ijsbeer die hier ziek van worden en dood aan gaan. Door de afname van drijfijs in de zomer wordt het leefgebied van de ijsbeer kleiner en raakt dit gefragmenteerd. Zo kunnen ijsberen steeds moeilijker aan voedsel komen en verhongeren ze. Gelukkig wordt dit probleem nu serieus genomen, want de ijsbeer lijkt één van de eerste zichtbare slachtoffers te worden van de opwarming van de aarde.

De dieren

Laatste nieuws

lees verder
06-01-2017
De Afrikaanse pinguin sterft een eenzame dood
Het zijn voornamelijk de Afrikaanse pingu├»ns die …
lees verder
03-01-2017
Het regenwoud redden vanuit de supermarkt
De grote apen zoals de orang-oetan, de gorilla en …
lees verder
02-01-2017
De baby-olifant als toeristische attractie
Er is maar weinig zo vertederend als een baby-olif…

Links

Meld je hier aan voor de nieuwsbrief

Hoe kun jij helpen?

Adopteer een dier
Doneer aan World of Wildlife