World of Wildlife maakt gebruik van cookies. Wat betekent dit voor jou meer info Deze melding verbergen

Schildpad patrouille in Costa Rica

Publicatiedatum: vrijdag 12 december 2014


Esmee Ros is afgestudeerd in toegepaste biologie met specialisatie ecologie. Esmee ging in 2013 naar Costa Rica voor een studie naar de bedreigde lederschildpad. Ze was daar patrouilleleider op nachtelijke strandpatrouilles om het stropen van zeeschildpadden te voorkomen. Ze leefde onder primitieve omstandigheden afgelegen in de jungle. Een interessant verhaal. 

Lederschildpadden in gevaar

Lederschildpadden, ’s werelds grootste en oudste zeeschildpadden. Deze merkwaardige dieren kunnen, door hun lichaamstemperatuur aan te passen, zelfs in de wateren van de Noordpool voorkomen. In het voortplantingsseizoen komen ze weer terug om hunbroedsel in het zand van tropische en subtropische stranden te begraven. Ze wegen vaak wel een halve ton en kunnen groter worden dan twee meter. Helaas lijkt het eeuwenoude bestaan van deze dieren nu toch echt bedreigd te worden. De lederschildpadden die kwallen op het menu hebben staan, worden vaak verward door zwervend plastic in de oceaan en raken uiteindelijk verstopt door opeenhopend plastic in de darmen. Ze raken vaak verstrikt in visnetten of hun eieren worden door honden, wasberen of stropers uitgegraven en geconsumeerd. 

Mijn tijd in Costa Rica

Tijdens mijn grootste reis tot nog toe heb ik een half jaar in de jungle aan de oostkust van Costa Rica gewoond. Ik leidde elke nacht een patrouille waarbij we tientallen kilometers over het strand van Tortuguero zwierven op zoek naar zeeschildpadden. Het gekke van het leven in de nacht, is dat je gelijk op de sterren en het aanwezige maanlicht begint te oriënteren. Wat was het fijn als we een beetje maanlicht hadden. Dan struikelde je tenminste niet over al die uit het zand stekende takken die aangespoeld waren op het strand. De eerste keer dat ik een lederschildpad zag was ik overdonderd door haar massieve lichaam. Ik had nog nooit zoiets gezien! De rust dat het dier uitstraalde, terwijl zij zich op het meest gevaarlijke gebied ooit bevond, was onbegrijpelijk. Als ze door een jaguar of stroper werd gezien zou ze het er niet levend vanaf brengen. 

Stropers kwamen we regelmatig tegen. Dan liepen zij in de duisternis langs de kustlijn, loerend naar een mogelijk slachtoffer. Wanneer wij eerder bij de schilpad waren dan hen, liepen zij snel voorbij met altijd een grote machete bungelend aan hun broeksriem. We maakten notities van hoe zij eruitzagen en gaven dit door aan de politie. Langzaam maar zeker, komt er dan meer bewijs en kunnen stropers gearresteerd worden. Eens in de zoveel tijd liepen een aantal politiemannen met mitrailleurs mee op patrouille in de hoop stropers op heterdaad te betrappen. Het leek er op dat de stropers dit maar al te goed doorhadden en lieten zich niet snel zien.

Tijdens het hoogtepunt in de voortplantingsperiode van de groene zeeschildpadden waren veel stropers actief. Vaker werden door ons dan vermoorde schildpadden en uitgegraven nesten gevonden. Spijtig was het wel om ’s ochtends een leeg nest aan te treffen op een plek waar je de vorige nacht nog zo goed mogelijk had geprobeerd het nest onzichtbaar te maken. Bovendien was je erbij toen moeder schilpad uren lang op het strand ploeterde om haar eieren te leggen met gevaar voor eigen leven. Groene zeeschildpadden waren veel meer in trek voor het vlees en werden daarom ook niet gespaard wanneer ze werden gevonden door een stroper. Als je dan zo’n slachtoffer vond, waren haar flippers geamputeerd en lagen de eieren verspreid over de grond. 

De werkelijkheid is naar om te zien. Waarom roven mensen schildpaddeneieren In veel gevallen is dit door tradities en een tekort aan geld of voedsel, maar ook zeker onwetendheid. In Costa Rica gaven we daarom presentaties aan de buurtbewoners en hielpen we ze met bestrating en andere klussen. Als er weer stropers waren, woonden deze vaak gewoon in het dorp. Iedereen kent elkaar ook in zulke kleine dorpen. Onze inzet werd steeds vaker beloond door het doorgeven van namen van de stropers, zodat wij deze weer konden aangeven bij de politie. Uiteindelijk kochten de dorpsbewoners ook geen schildpaddenvlees of eieren meer van de stropers.

'We moeten allemaal helpen!'

Natuurlijk mogen we niet alleen naar de stropers wijzen, maar ook naar onszelf. De schuld van vervuiling, ontbossing, verontreiniging, overbevissing en wildvang komt vaak op onszelf neer. Natuurlijk hoeven wij niet bij deze groep mensen te horen en kunnen we ons onderscheiden door juist plastic her te gebruiken, biologische producten te gebruiken en na te denken over wat we nog meer kunnen doen. We moeten allemaal helpen om onze wereld te redden!

Reacties

Reactie plaatsen

Naam: *
Email: *
Bericht: *
Beveiligingscode: *
If you have trouble reading the code, click on the code itself to generate a new random code.
Velden gemarkeerd met * zijn verplicht

Meer World of Wildlife nieuwsberichten

Nieuws

Laatste nieuws

lees verder
06-01-2017
De Afrikaanse pinguin sterft een eenzame dood
Het zijn voornamelijk de Afrikaanse pingu├»ns die …
lees verder
03-01-2017
Het regenwoud redden vanuit de supermarkt
De grote apen zoals de orang-oetan, de gorilla en …
lees verder
02-01-2017
De baby-olifant als toeristische attractie
Er is maar weinig zo vertederend als een baby-olif…

Links

Meld je hier aan voor de nieuwsbrief

Hoe kun jij helpen?

Adopteer een dier
Doneer aan World of Wildlife